Delen in de sociale media...graag zelfs! 

Door de ratten besnuffeld

Turkije koos met overgrote meerderheid voor het referendum, wat de uitslag ook geweest moge zijn. Als goed leider van zijn volk laat Erdogan de nipte overwinning niet over zijn kant gaan. Menig vermeend tegenstemmer wordt als Gülen aanhanger gezuiverd. Het blijft een rein volkje.

Ook niet te missen was de vorst aan de grond, die luchtigjes doorregent gecombineerd werd met de verjaardag van de Koning. Een opmerking over koning winter zou niet misstaan, maar de ijsheiligen laten zich door de klimaatopwarming niet opjagen en staan gewoon gepland voor half mei.

Vermakelijk

Ook vermakelijk, voorzover natuurlijk, was de constatering van LAREB, het geneesmiddelen bijwerkingencentrum, dat Ritalin bij ouderen niet getest is op bijwerkingen en mogelijk verantwoordelijk is voor een aantal doden. Gelukkig geven wij het alleen aan kinderen, klinkt heel veilig!

Maar het nieuws waar ik het meeste van geschrokken was, kwam het minst in de media dat gaat meestal zo natuurlijk. Het gaat over de dood. Die staat van zijn die normaal gesproken het best te vermijden is, maar als het er toch van komt…

Ik verkeerde in de veronderstelling dat dat een onomkeerbaar proces was waar we verstandig mee omgaan. Bij een normaal overlijden een normale begrafenis of crematie en bij verdenking van een misdrijf natuurlijk wat meer onderzoek. Toch?

Ook lijkt het mij logisch dat er wat extra onderzoek gedaan wordt bij interessante mensen. Denk hierbij niet aan Johan Cruijff, ik gebruikte niet voor niets het woord logisch, dus dat is logisch! Maar aan mensen waar wat aan te zien valt, in plaats van er een stadion naar te vernoemen.

Ik ben zelf een chronisch ziek en in mijn beleving valt er voor de wetenschap heel wat te halen in mijn lichaam. Zeker als ik het niet meer gebruik. De wereld van de ongekende mogelijkheden opent zich als ik het allemaal toch niet meer voel of niet meer gebruik.

Hoe mooi zou het zijn om de afwijkingen op een hersenscan te vergelijken met de daadwerkelijke hersenen. Of om eens precies te kijken wat er nu in mijn longen gebeurt met als doel een geneesmiddel te ontwikkelen.

In een ideale wereld natuurlijk, want in onze idiote wereld houdt de zorgverzekeraar op met vergoeden als ik stopt met ademen. En als er niet vergoed wordt is het potje waaruit de patholoog-anatoom in het ziekenhuis betaald wordt gauw leeg.

meer informatie-artikel NOS

0
0
0
s2smodern

Afspiegeling van de maatschappij

Ongelukkig

Totdat je jezelf in een zieken auto terugvindt met iemand die naalden in je probeert te steken. Hoe goed ook bedoeld, onze Lieve heer kan dat niet bedoeld hebben tijdens het rijden met enige snelheid, al was de verpleegkundige onverbiddelijk. De naald ging erin!

Het ziekenhuisbezoek liep met een sisser af zodat ik met de zelfde snelheid mijn weg naar huis mocht vervolgen. Ja daar zeg je zowat, in het midden van een vreemde stad, in een vreemd ziekenhuis en hoe je het wendt of keert toch niet helemaal lekker. Een mooi uitgangspunt om de tegenstellingen in taxiland te bekijken.

De aardige receptioniste van het ziekenhuis belde voor mij de eerste taxi. Een nette jongedame stond in een keurige iets te grote auto voor me klaar en bracht mij voor een bedrag van minder dan € 10 naar het plaatselijke treinstation. Heel lief vroeg ze nog of ik het verder redde.

TAXI

Wat een schril contrast met het station in mijn woonplaats. Om te beginnen vind ik het natuurlijk een gemiste kans dat we geen starbuck’s en geen broodzaak op het station hebben, maar ook de rij taxi’s zag er wat armetierig uit.

Maar ik was moe en ik had het gehad dus vol goede moed op naar de eerste auto. Voor de zekerheid maar even gevraagd of ik kon pinnen. “Pinnen ja daar “zei de man in onvervalst Afghaans accent en wees naar een pinautomaat aan het andere kant van het station. Paste dus niet bij mijn energieniveau!

“Waarheen, waarheen “vroeg de beste man. Ik noemde mijn adres en hij vroeg waar het was. Lijkt me geen goed uitgangspunt voor een taxichauffeur dus ik liep door naar de tweede taxi in de rij. Kennelijk was ik nog in onderhandeling met de eerste chauffeur aangezien de tweede  mij heel solidair niet mee wilde nemen.

Normaal gesproken begin ik dan licht te schuimbekken en houdt alle rede op. Zelfs voor een vluchteling die zijn brood probeert te verdienen zijn er grenzen, maar mijn grens was reeds vroeg in de ochtend achter in een ambulance al bereikt. Ik wilde ik alleen snel naar huis.

Zin

“Waarom niet pinnen “, vroeg de chauffeur twee in onvervalst accent? “Pinnen kost euro “daar ga ik geen taxistandplaats voor stuk maken dus met tegenzin stapte ik in een smoezelige woonwerkplaats. Bij het vastmaken van de gordel kreeg ik als bonus wat warme thee over mij heen, maar met een beetje goede wil kun je dit ook beschouwen als desinfecterend

De chauffeur had aan mij een goede TomTom wat in ieder geval het gevoel van omrijden voorkwam. Ondanks alle discussie was ik toch mooi vlot thuis en terwijl de chauffeur zijn mobiele pinapparaat in gereedheid bracht, “ik reken geen kost” kwam mijn zoon met contant geld het huis uitlopen.

Moreel van het gekrakeel

We weten allemaal dat taxichauffeurs willige berovingslachtoffers zijn. Pinnen lijkt mij nog steeds de veiligste betalingsmethode in dergelijke apparaten. Ook weet ik dat contant geld verwerken ook geld kost. Of zou de Afghaan via Griekenland Europa binnen gekomen zijn en daar bijles belastingleer voor ontduikers hebben gehad.

 

*Bijna waargebeurd verhaal, onderweg begreep de taxichauffeur mijn frustratie en hebben we ons geschil bijgelegd.

0
0
0
s2smodern

Vakantiepret

Het was al een paar jaar geleden, ik was te gast in een hotel en zag op de ontbijtkaart een gek ei staan. Het duurde een tijdje voordat ik doorhad dat het ei slechts gekookt was. Het was ontbijttijd dus ik hou het er maar op dat ik nog niet wakker was.

Je hoeft dus niet ver gaan om rare cultuur en gekke gewoonte tegen te komen. Toch stapt menig Hollander een deze dagen in de auto of vliegtuig om de veilige haven te ruilen voor avontuur en laten we eerlijk wezen met de huidige  terreurdreiging is zelfs een all inclusief vakantieoord in Turkije een avontuur op zich.

Een heleboel mensen weten niet dat vakantie eigenlijk bedoeld is om weer volop te genieten van je eigen omgeving met alle gemakken bij terugkomst. Zo viel mij tijdens de laatste vakantie op dat het zo druk was in de hotellobby. Het bleek het gratis wifi te zijn, wat dan ook weer mogelijkheden schept om de vakantiepret met iedereen te delen. Want zonder foto’s ben er niet geweest. Met foto’s trouwens ook, denkend aan die toerist die opsprong om een selfee te maken van hem bij de Niagara watervallen. Het werd zijn laatste foto hoewel ik er niet zeker van ben dat de camera nog in staat was de foto te reproduceren.

Laat ik het allemaal niet te zuur bekijken. Iedereen die politiek bedrijft is ook op vakantie en zal straks met frisse blik pas weer aansluiten bij de laatste regio die terugkeert. Blijken wij ineens prima zelfredzaam te zijn. Maar dat is voor een andere keer, ik ga met me eigen vakantie bezighouden.

Ik heb nog geen idee waarheen ik ga, nog wanneer. Al kwam ik ook al op Facebook grappenmakers tegen met de suggestie om dan maar naar  het eiland Texel te gaan en je op Den Hoorn aan te melden als terugkerend asielzoeker met het doel de terugkeerpremie van € 3500 te incasseren. In het beroerdste geval wordt je uitgezet naar Verwegistan. Het Is wel in de mode, de mystery vakantie waarbij je geen idee hebt waar je uiteindelijk eindigt

0
0
0
s2smodern

Akoord met Cookies of kies uw smaak